Estas por mi granda plezuro transdoni miajn plej varmajn bondezirojn al la 85-a Universala Kongreso de Esperanto.
La komenco de nova jarmilo donas al ni unikan okazon por pripensi nian komunan destinon, en momento, kiam ni estas interkonektitaj kiel neniam antaŭe. La avantaĝoj de tutmondiĝo estas evidentaj: pli rapida kresko, pli alta vivnivelo, novaj ebloj. Tamen komenciĝis reago, ĉar la distribuo de tiuj avantaĝoj ne estas tre egala kaj ĉar la tutmondan merkaton ankoraŭ ne ankras reguloj sur bazo de komunaj sociaj celoj.
La aparta rolo de Unuiĝintaj Nacioj en la nova tutmonda erao deriviĝas el la universaleco de nia membraro kaj de niaj agadoj kaj el la komunaj valoroj kiujn esprimas nia Ĉarto. Estas nia tasko certigi, ke tutmondiĝo donu avantaĝojn ne nur al iuj sed al ĉiuj; ke paco kaj sekureco realiĝu ne nur por kelkaj sed por multaj; ke ebloj ekzistu ne nur por privilegiitoj sed por ĉiu homo ĉie. Pli ol iam ajn Unuiĝintaj Nacioj estas bezonataj por transponti diferencojn inter ŝtatoj rilate al potenco, kulturo, grandeco kaj interesoj -- servante kiel la loko kie oni esprimas kaj antaŭenigas la aferon de komuna homeco.
Dum via kunesto en Tel-Avivo, memoru ke ĉiu el ni povas fari ion por ke nia unueca mondo estu pli bona mondo, kaj ke ĉiu el ni havas la devon eluzi ĉiujn siajn eblojn. Unuiĝintaj Nacioj povas krei eblojn, sed ĝi ne povas devigi vin uzi ilin. Ĝi povas gardi pacon, sed ĝi ne povas devigi vin alproprigi ĝin. Ĝi povas helpi por identigi vojon al evoluado, sed ĝi ne povas sola laŭiri tiun vojon. Al vi, la popoloj de Unuiĝintaj Nacioj, apartenas la tasko "kapti la tagon" kaj pleje eluzi, por la bono de plej multaj, la eblojn kiujn prezentas tiu ĉi nova epoko. En tiu spirito, mi deziras al vi plenan sukceson.
Kofi Annan
(La lasta frazo de la cetere anglalingva mesaĝo estis en Esperanto.)
Kun plezuro mi transdonas korajn salutojn al la partoprenantoj kaj organizantoj de la 85-a Universala Kongreso de Esperanto, kunveninta en Tel-Avivo sub la temo "Lingvo kaj la Kulturo de Paco". Efektive, Esperanto estas lingvo de paco, kreita por forĝi kompreniĝon inter ĉiuj homoj.
Estas ege konvene diskuti pri "Lingvo kaj la Kulturo de Paco" en la jaro 2000, proklamita de Unuiĝintaj Nacioj Internacia Jaro por la Kulturo de Paco. Unesko vidas lingvon kiel vere la ĉefan rimedon de dialogo, kaj dialogo akcelas interkompreniĝon. Lernado de lingvoj, de lingvoj de aliaj popoloj kaj aliaj kulturoj, estas valora kontribuo al "la laboro por antaŭenigi reciprokan konon kaj interkomprenon de popoloj", kiel difinas la bazajn celojn de Unesko ĝia konstitucio. Lingvolernado malfermas la pordojn de komunikado kun aliaj kaj prezentas ŝancojn krei novajn ligojn de interkompreno kaj amikeco. Jen ankaŭ la kialo, pro kiu lastatempa rezolucio de la Interparlamenta Unio alvokas la ŝtatojn kuraĝigi siajn civitanoj lerni lingvojn. Lingvoj, kiel vehikloj por pacaj rilatoj inter la nacioj de la mondo, estas instrumentoj de kulturo de paco nun, kiam tutmondiĝo mallongigas distancojn kaj pliefikigas komunikilojn.
Estas evidente, ke por praktike realigi kulturon de paco bazitan sur respekto al la vivo kaj digno de ĉiu homo, sur senperforto, sur kultura diverseco kaj sur dialogo sen fanatikismo, lingvo estas unu el la plej taŭgaj iloj. La fakto ke la lingvo de tiu ĉi internacia kongreso estas Esperanto, atestas pri la bona volo de ĉiuj partoprenantoj el tiom da landoj kaj pri la forto de la Esperanto-movado, kiu ĉiam aktivis por starigi kontaktojn inter diversaj popoloj, kontribuante al internaciaj kompreniĝo kaj paco per forigo de lingvaj baroj.
Mi gratulas Universalan Esperanto-Asocion pro tiu ĉi iniciato kaj, esperante ke la dialogo disvolvita ĉi tie helpos akceli la pacprocezon kaj amikajn rilatojn en tiu ĉi regiono, mi deziras al la Kongreso plenan sukceson.
Koichiro Matsuura
Saluton al vi, Estimataj Gesinjoroj, saluton al vi, Geamikoj, venintaj de tre diversaj, proksimaj kaj malproksimaj lokoj sur nia terglobo, por kongresi, ĉe la sojlo de miljaroj, en la patrolando de popolo, ene de kiu la Iniciatinto de nia Lingvo serĉis iam siajn antikvajn originojn.
Vi venis kongresi al la patrolando de Abrahamo, de Jakobo, de Moseo kaj de Kristo, sed ankaŭ patrolando de Hillelo, teologo vivinta tie antaŭ ĝuste du miljaroj, filozofo kies ideoj inspiris iamaniere la ZAMENHOFajn.
Vi venis al la sankta lando de tri grandaj religioj, lando de Dio, "kiun ĉiuj malsame prezentas, sed ĉiuj egale en koro (Lin) sentas".
Vi alvenis tien en la Jaro de Kulturo de Paco, do, laŭ la difino de Unesko, jaro de la kompreno, de la toleremo kaj de la solidareco inter la popoloj kaj inter iliaj kulturoj. Kulturo de Paco, siginifanta kulturon de valoroj, de kondutoj, gvidantaj senperforte al universala justeco garantionta al ĉiu ajn la vivantan realecon de homaj rajtoj. Kulturo de Paco, kontraŭstaranta la minacon de pereo de la diverseco de nia spirita heredaĵo, kies postlason ni ŝuldas al la estontaj generacioj.
Vi venis por debati la rolon de la LINGVO ene de tiu KULTURO de PACO, debati la rolon de la LINGVO kiel vehiklo de la kultura diverseco, diverseco prezentanta substancan faktoron de la spirita riĉeco de la homaro. Vi venis por debati la rolon de la LINGVO NEŬTRALA, lingvo ne ambicianta anstataŭi iun ajn lingvon nacian, ŝirmon de nacia kulturo, tamen, en ĝia rolo de LINGVO INTERNACIA, kontribuanta al la kompreno kaj, pere de kompreno, al la toleremo de kulturo de la najbaro, LINGVO servanta tiamaniere la ĉefajn faktorojn de la KULTURO de PACO.
Ĉar nia LINGVO NEŬTRALA portas en si implicite la ZAMENHOFan idealon de toleremo kaj de la amikeco, de la frateco interhoma. La vortoj de lia "Preĝo sub la Verda Standardo":
...kuniĝu la fratoj, plektiĝu la manoj,
antaŭen kun pacaj armiloj!
kristanoj, hebreoj aŭ mahometanoj,
ni ĉiuj de Di' estas filoj...
sonas tie ĉi ankoraŭ pli forte.
En la nomo de la familianoj ZAMENHOF mi deziras al la 85-a Universala Kongreso de Esperanto plenan sukceson kaj fortan eĥon tra la mondo, hodiaŭ, same kiel hieraŭ, kulturon de paco soifanta.